சென்ற வெள்ளிக்கிழமை ஒரு கருத்தரங்கொன்றில் பங்குபற்றும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்து. அதில் ஒரு அதிர்ச்சியளிக்கும் தவலும் கிடைத்து. அதுதான், இலங்கையில் நகர்சார் பகுதிகளில் 36 சதவீத திருமணமானவர்கள் முதல் 5 வருடங்களுக்குள் விவாகரத்து பெற்றிக்கொள்கிறார்கள் என்பதாகும். அதைவிட அதிர்ச்சி தரக்கூடிய விடயமென்னவெனில், இது உலகளாவில் இரண்டாவது பெரிய சதவீதம். அதாவது, அமெரிக்காவில் ஏதோவொரு இடத்தில் இது 43 சதவீதமாகக் காணப்படுகிறது. அடுத்த இடத்தை இலங்கை நகர்சார் பகுதிகள் பிடித்துள்ளன.
நாம் பார்த்தோமானால், எப்போதும் நாம் மேற்கத்தையவர்களின் பழக்கவழங்ககங்களைப் பழகுபவர்களாக இருக்கிறோம். அவர்களது நடை, உடை, பாவனை.... இப்படி எல்லாவிதத்திலும் நாங்கள் அவர்களைப் பின்பற்றுபவர்களாக இருக்கிறோம். இதில் கவலைக்கிடமான விடயமென்னவெனில், பெரும்பாலும் வெளிநாட்டவர்கள் குறித்த ஒரு பழக்கத்தை விடும் வேளையில் நாம் அதனைப் பற்றிக்கொள்கிறோம். ஏன் அவர்கள் அதனை விட்டுவிலகுகிறார்கள் என்று யோசிப்பதில்லை.
நாம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தோம், இது என்ன வெளிநாட்டுக்கலாசாரம்... கணவன் மனைவிக்குகிடையில் கூட செறிந்த உறவில்லை... ஆனால் நாம் இன்று எம்மை அந்த இடத்தில் நிறுத்தியிருக்கிறோம். இலங்கையில் இன்று கிராமத்தைத் தேடவேண்டிய நிலைமையில், இந்த விவாகரத்துக் கலாசாரமும் அவர்களை அடைந்துவிடுமா என்பது சற்றி யோசிக்கவைக்கிறது.
நாம் இதற்கான காரணத்தை உலகமயமாக்கல் மீதும் ஊடகங்கள் மீதும் தூக்கிப்போட்டுவிட்டு இருந்துவிடமுடியாது. நான் சொல்வேன், இன்று நாம் நடந்துவந்த பாதைகளைத் திரும்பிப்பார்க்கதே முதற்காரணம். அவ்வாறு நாம் செய்வோமாயின், நாம் வந்த பாதை, கடந்து வந்தவை, அதன் பெறுமதி.... இப்படியாக எல்லாம் எமக்குள் இருக்கும்...
இனி என்ன செய்ய... பார்ப்போம்..,. அடுத்து நாங்கள் எந்த பக்கத்தை நோக்கிப்போகப்போகிறோம் என்று :-(
நாம் பார்த்தோமானால், எப்போதும் நாம் மேற்கத்தையவர்களின் பழக்கவழங்ககங்களைப் பழகுபவர்களாக இருக்கிறோம். அவர்களது நடை, உடை, பாவனை.... இப்படி எல்லாவிதத்திலும் நாங்கள் அவர்களைப் பின்பற்றுபவர்களாக இருக்கிறோம். இதில் கவலைக்கிடமான விடயமென்னவெனில், பெரும்பாலும் வெளிநாட்டவர்கள் குறித்த ஒரு பழக்கத்தை விடும் வேளையில் நாம் அதனைப் பற்றிக்கொள்கிறோம். ஏன் அவர்கள் அதனை விட்டுவிலகுகிறார்கள் என்று யோசிப்பதில்லை.
நாம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தோம், இது என்ன வெளிநாட்டுக்கலாசாரம்... கணவன் மனைவிக்குகிடையில் கூட செறிந்த உறவில்லை... ஆனால் நாம் இன்று எம்மை அந்த இடத்தில் நிறுத்தியிருக்கிறோம். இலங்கையில் இன்று கிராமத்தைத் தேடவேண்டிய நிலைமையில், இந்த விவாகரத்துக் கலாசாரமும் அவர்களை அடைந்துவிடுமா என்பது சற்றி யோசிக்கவைக்கிறது.
நாம் இதற்கான காரணத்தை உலகமயமாக்கல் மீதும் ஊடகங்கள் மீதும் தூக்கிப்போட்டுவிட்டு இருந்துவிடமுடியாது. நான் சொல்வேன், இன்று நாம் நடந்துவந்த பாதைகளைத் திரும்பிப்பார்க்கதே முதற்காரணம். அவ்வாறு நாம் செய்வோமாயின், நாம் வந்த பாதை, கடந்து வந்தவை, அதன் பெறுமதி.... இப்படியாக எல்லாம் எமக்குள் இருக்கும்...
இனி என்ன செய்ய... பார்ப்போம்..,. அடுத்து நாங்கள் எந்த பக்கத்தை நோக்கிப்போகப்போகிறோம் என்று :-(
Comments